ภาพเมื่อตอนอยู่ประถมหกน่าจะประมาณ 12 ปี
ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ 12 ปี
เรียกว่าครอบรอบก็ว่าได้นะ
ไปเจอที่ห้องพ่อ
ไปรื้อแล้วเจอสมุดเล่มใหญ่เล่มหนึ่ง
เป็นสมุดวาดเขียนตอนเรียนประถม
พี่สาวบอกว่าเก็บให้นะเนี้ย
ดูแล้วก็รู้สึกดีทุกครั้งว่า
นี่ใช่ไหมที่เรียกว่าอดีตแล้วส่งผลถึงปัจจุบัน
ภาพในเล่มนี้ไม่ใช่ภาพที่ได้คะแนนเต็มสิบ
ไม่ได้สวย ไม่ได้แตกต่างจากเด็กประถมทั่วไป
แต่เราจำความรู้สึกในช่วงที่เป็นเด็กว่า
เรามีความสุขกับการใช้สีในกล่องชอล์กให้ครบทุกสี
ถ้าเพื่อนคนไหนมีสีชอล์กมากกว่า 12 สีเป็นที่น่าอิจฉามาก
มีความสุขที่ได้วาดรูป
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าศิลปะคืออะไร
ตอนมอปลายก็ลองผิดลองถูก
แต่เราเชื่อมั่นในความคิดที่ว่า
ถึงเราจะเลือกผิดที่ผิดทาง
เลือกแค่ว่ามีโอกาสที่จะสอบได้
มีงานทำ ได้เงินดี
แต่ยังไงเราก็มีโอกาสที่จะเลือกทางที่เราชอบ
ได้อีกครั้งเช่นกัน
เมื่อมาคิดว่า
เราอยากทำงานอะไรไปเกือบครึ่งชีวิต
นั่นคงทำให้หาคำตอบได้ง่ายขึ้น
ปล.ที่จริงขนาดมันประมาณ A3 แต่สแกนเครื่องใหญ่ไม่พอเห็นความโจ๊กทั้งหมดนะ 55